Nowa Polska Norma PN-B-02877-4:2025-07 wprowadza istotną zmianę w podejściu do oddymiania grawitacyjnego. Dziś nie mówimy już wyłącznie o instalacji technicznej, ale o zintegrowanym systemie przeciwpożarowym, który musi być spójny z architekturą obiektu, jego funkcją oraz realnym poziomem zagrożenia pożarowego.
Projektowanie systemu grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła wymaga obecnie bardzo dokładnej analizy budynku już na etapie koncepcji. Norma zobowiązuje projektantów do uwzględnienia szeregu parametrów technicznych, które bezpośrednio wpływają na skuteczność działania systemu w warunkach pożaru. To oznacza większą odpowiedzialność projektową, ale również większą precyzję i bezpieczeństwo rozwiązań.
Najważniejsze zmiany w praktyce projektowej
Jedną z kluczowych modyfikacji jest zwiększenie maksymalnej powierzchni stref dymowych (SD). Limit został podniesiony z 2600 m² do 4000 m², z możliwością rozszerzenia nawet do 6000 m². To istotne ułatwienie przy projektowaniu dużych obiektów, szczególnie hal produkcyjnych i magazynów. Większa elastyczność wiąże się jednak z dodatkowymi wymaganiami — w przypadku przekroczenia 4000 m² należy zwiększyć wymaganą powierzchnię oddymiania o 5% za każde rozpoczęte 100 m².
Nowe podejście szczególnie mocno dotyczy obiektów magazynowych. Projektowanie Grup Projektowych (GP) zostało powiązane z wysokością składowania oraz klasyfikacją przechowywanych materiałów (S1, S2, S3 — od szczególnie małej do szczególnie dużej szybkości rozprzestrzeniania się pożaru). Oznacza to, że kluczowa staje się realna analiza zagrożenia, a nie wyłącznie funkcja pomieszczenia.
Dodatkowo powierzchnia czynna oddymiania zależy od szacowanego czasu dojazdu jednostek PSP. Jeżeli przekracza on 15 minut w przypadku stref bez instalacji tryskaczowej, konieczne jest zastosowanie bardziej rygorystycznej grupy projektowej. To kolejny element, który wymaga świadomego planowania już na wczesnym etapie inwestycji.
Norma jednoznacznie wskazuje również wymagania dotyczące klap dymowych. Muszą one spełniać wymagania PN-EN 12101-2, przy minimalnej klasie niezawodności działania Re 50, gwarantującej co najmniej 50 cykli poprawnego zadziałania w warunkach pożarowych. Dobór urządzeń powinien uwzględniać lokalizację budynku oraz odpowiednie klasy obciążenia śniegiem (SL) i wiatrem (WL) zgodnie z Eurokodami.
Wprowadzono także precyzyjne wytyczne dotyczące geometrii i rozmieszczenia klap. Długość najmniejszego wymiaru boku klapy nie może przekraczać 1,5 wysokości projektowanej warstwy dymu, a odległość między klapami powinna mieścić się w zakresie od 4,0 do 20,0 m (z wyjątkiem sytuacji montażu w tym samym paśmie świetlnym).
Rosnąca złożoność wymagań sprawia, że kluczowe staje się wsparcie doświadczonego partnera. Nasz zespół oferuje projektantom i architektom kompleksowe doradztwo techniczne oraz pomoc w doborze optymalnych rozwiązań.